Indonesie

Indonesie

Ik eindigde me vorige verhaal dat we in afwachting waren op een potentiele koper. We hebben de advertenties aangepast en de prijs verlaagd.. Al snel mondde dat uit in 4 afspraken. De 1e afspraak was een automonteur die graag een proefrit wou maken met de auto. Dat was niet in ons voordeel want zodra je de auto startte leek het alsof er een F16 wou opstijgen. Na een luidruchtig proefrit was de man niet heel enthousiast over de auto (logisch!). Nu maar hopen dat een van de volgende kandidaten misschien wel zo stom is. De volgende kandidaat was verlaat waardoor er ineens twee kandidaten aanwezig waren. Daniel en ik gingen beide als een verleerd autoverkoper, proberen de auto aan een van de twee jongens te verkopen. Allebei de kandidaten waren blijkbaar onder de indruk van onze verkooppraatjes waardoor ze allebei graag de auto wouden hebben, zonder proefrit gemaakt te hebben (gelukkig). Uiteindelijk verliet een van de twee de afspraak, met de belofte dat hij zo snel mogelijk zou terug bellen. De andere kandidaat anticipeerde hierop meteen en bracht meteen een goed bod uit. We gingen hier natuurlijk meteen op in. De volgende dag zal de overdracht plaats vinden want we moesten nog een nacht slapen in de tenten en auto. Die avond maar meteen een enkele ticket geboekt naar Bali (indonesie) voor de volgende dag. De overdracht liep voorspoedig en met een zak vol geld en een kat in de zak minder konden we die avond naar het vliegveld van darwin voor onze vlucht. Bij de bali voor het inchecken van de vlucht kregen we ineens te horen dat we indonesie niet inkomen met een one-way ticket. Oplossing: “ Boek er a la minute maar een ticket bij” . Oke daar ga je dan naar de internet paal om een vlucht te boeken. Op naar de website van airasia en klik maar een bestemming aan. Ik had besloten om naar Kuala Lumpur te vliegen, want Maxime Schaapman (Collega van Tante Pos) loopt daar momenteel stage, dus was ik van plan om haar te gaan bezoeken. Daniel en Marloes hadden een andere bestemming voor ogen en besloten om naar Singapore te vliegen. Dat betekende dat naar Bali de wegen tijdelijk zullen scheiden naar bali. Altijd leuk die impulsieve acties, ahaha .

Aan gekomen om Bali werden we op het vliegveld overspoeld met allemaal illegale taxi chauffeurs. Die ons allemaal voor een veel te hoge prijs naar het centrum wouden rijden. Dit betekend dat er een onderhandeld moet worden. Gelukkig heb ik daar goede lessen in gehad afgelopen jaar. De eerste prijs die ze geven is 4x zo hoog als de normale prijs en daarna kun je pas serieus gaan onderhandelen. Na een geslaagde onderhandeling reden we voor 5 euro met z'n drieen naar het centrum toe. Na een lange zoektocht hadden we een hostel gevonden om te overnachten. Die avond hebben daniel en ik samen lekker een biertje (Bintang 375ml) gedronken voor ongeveer 1 euro., heerlijk die prijzen als je australie al gewend bent. De volgende dag hebben we de stad Kuta verkend. Het was een wereld van verschil voor ons. Van de rustig en uitgestrekte Outback, waar grote auto's rijden en brede wegen zijn, naar een hectische stad als Kuta, waar de brommers zowel links of rechts langs je heen vliegen . De straten zo smal zijn dat je aan beide kanten van de auto maar enkele centimeters hebt. In de straten zijn voornamelijk souverniers winkels die allemaal dezelfde spullen verkopen en je constant aanhalen om in hun winkel te komen kijken.

De tweede avond in Kuta had ik afgesproken met Roelant en Karin (mijn oud buurjongen, collega/baas van Tante Pos, haha ) om wat te gaan eten in de stad, want zij waren op vakantie op Bali. Zo zie je maar dat de wereld helemaal niet zo groot is als iedereen zegt, ahahh. Daar zit je dan na ruim 1,5 maand in het buitenland, zit je ineens lekker te eten in Bali met een goede bekende. Het was erg leuk om weer een bekende te zien, waarmee je verhalen kan uitwisselen. Het was een erg gezellige avond, Boelie en Karin,bedankt nog!

De volgende dag stond er een trip gepland naar Monkey Forest , rijsvelden en naar de havenplaats Sanur.We hadden die dag een prive-chauffeur tot onze beschikking, ahah. We begonnen in Monkey Forest, het was leuk om al die aapjes te zien tot het moment dat daniel werd aangevallen door een aap en werd gebeten. Daarna zijn we doorgereden naar de prachtige rijstvelden en daarna de speedboot gepakt vanuit Sanur richting het eiland Nusa Lembongan. Bij aankomst op het eiland regende het echt hard, heel hard, gelukkig hadden we een mooie kamer gekregen aan het strand. De volgende dag heb ik een duiktrip gemaakt langs de kust van het eiland. Tijdens mijn duik kwam ik de Malo Malo fish tegen en erg grote lelijke vis, die men niet vaak ziet, awesome. De volgende dag gingen we weer met de speedboot naar ander eiland, Gili Islands. Dit is een klein eiland met helder blauw water en mooie witte stranden. Op het eiland zijn geen motorvoertuigen aanwezig, het voornaamste vervoersmiddel is paard en wagen, dat was te ruiken ook. S'avond hebben we nog enkele mooie sunset foto's gemaakt , voor de rest hadden we het eiland wel gezien en besloten om de volgende ochtend terug te keren naar Bali.

Aangekomen op Bali hebben we besloten om een auto te huren voor 4 dagen aangezien die goedkoper was dan taxi's. We zijn die dag naar het bergplaatsje Besakih gereden. Het dorpje is gelegen aan de Mount Agung, een volkaan van 3150 meter hoog. Wij hadden het gekke idee om deze reusachtige heuvel te gaan beklimmen, aardig uitdaging voor onervaren klimmers. Bij aankomst in het dorpje kregen we al meteen een goed aanbod voor een tocht en overnachting. Die avond werden we rond 23.00 uur opgelicht van bed om naar de voet van de volkaan te rijden en vervolgens de middennacht te beginnen aan de klim. De tocht bestond grotendeels uit jungle, we moesten via bomenwortels en rotsen omhoog klimmen. Het gedeelte door de jungle ging ons goed af, alleen onze guide vond het nogal zwaar waarop hij besloot om niet verder meer te gaan, wat betekende dat we alleen verder moesten. Gelukkig kwamen we vlak voor de zware beproeving, waar de omgeving van bomen plaats maakte voor rotsen en lavastenen, een andere guide tegen die ons de weg wees. Hoe hoger we kwamen, hoe zwaarder de ademhaling ging, maar het was een erg leuke ervaring. Na een beklimming van ongeveer 6 uur hadden we gelukkig de top bereikt en kon we de zonsopgang bekijken. Vervolgens moesten we de hele route ook weer terug en naar een tocht van totaal ruim 10 uur waren we weer terug in het dorpje.

Het laatste deel van de trip was een plaatsje in het noorden Lovina, waar men dolfijnen konden spotten en dat wouden we graag doen. Ruim 10 km voor het dorpje werden we aangesproken door een man naast ons bij het stoplicht. Hij vroeg of wij een overnachting zochten en dolfijnen wouden spotten. Dat allebei wouden we graag doen. De man leidde ons vervolgens naar het dropje en zijn cottage's. Uiteindleijk bleek het ook nog een prachtige cottage te zijn, voorzien van warm water wat we de hele week nog niet hadden gehad. Mooi dat zoiets kan. Volgende ochtend om 6 uur vertrokken we met een zelf gebouwd sloep opzoek naar “flipper”, na een tocht van ongeveer 45 min kwamen we op een locatie waar nog 30 boten lagen. We waren niet de enige die dolfijnen wouden zien. Zodra er een dolfijn boven water kwam gingen alle boten volgas opweg naar de kudde vissen. Helaas hadden wij een boot met een staafmixer aan de achterkant, waardoor we beduidende de langzaamste boot hadden, mocht niets kosten, ahaha. Gelukkig sprongen er een paar dolfijnen vlak bij onze boot op, waardoor we ze toch hebben gespot.

S' middag zijn daniel en ik nog naar een stadje verderop geweest om opzoek te gaan naar een camera. Op de terug weg kwamen we langs een futsall -hal (indoor voetbal). We besloten om eens een kijkje te nemen. In de hal waren drie kleine kunstgrasvelden waar allemaal jongeren aan het voetballen waren. Na een enkele minuten het spel aanschouwd te hebben werden we uitgenodigd om mee te doen. Het was erg leuk om met de lokale jongens (spreken geen engels) lekker fanatiek te voetballen.

De laatste dag zijn we terug naar Kuta gegaan, om vanuit daar onze vluchten te nemen. Die middag vloog ik richting Kuala Lumpur, die avond werd ik opgewacht door Maxime, waar ik tevens kon blijven slapen. Dus nu ben ik in Maleisie om weer een nieuw avontuur te beleven.

Salamat Jalan,

Stijn

ps. ik vond het erg leuk alle reacties bij mijn reisverhalen, bedankt nog hiervoor

Roadtrip(je)

In Arlie beach aangekomen hebben we de auto laten checken door een monteur. Het wachten op de auto was geen straf, want in het weekend dat wij er waren was ook het ' Reef Festival' in Arlie Beach. Die zelfde middag kwamen we een oude bekende tegen, het was Kim (meisje uit vorige reisverhalen) zij was me de bus afgereisd naar Arlie Beach. We hebben die avond gezellig met z'n vieren gegeten in haar hostel ( aardappelen+ wortelen+hamburger, hoe Hollandser kan het !! :S ) Na het eten hebben we een mooi vuurwerkshow bekeken aan het strand. Daarna besloten we om even lekker te gaan stappen in Arlie beach. Maar die avond kwam ik weer twee bekenden tegen , de twee jongens uit Zeeland. Zo groot is Australie helemaal niet hahah. Het was een gezellig en een zware avond.

Volgende dag konden we de auto ophalen, de kosten voor de reparaties vielen ons behoorlijk mee en de problemen waren nu allemaal verholpen. We zijn die avond nog in Arlie Beach gebleven om de volgende ochtend vroeg te vertrekken richting Townsville om de nodige spullen te kopen voor de roadtrip (gaspit, jerrycan, campingspullen, etc). Na dat alle spullen zijn ingeslagen besloten we om een begin te maken aan de roadtrip door ' the Outback' richting Darwin.

We hebben die avond overnacht op een gratis rest area langs de highway. Daniel liet meteen zijn survival skills zien door een mooi vuurtje te maken. Marloes en ik hadden ondertussen het eten gemaakt ditmaal stond er kangaroo-steak op het menu, erg lekker trouwens! S'avonds nog gezellig gepraat met een stel uit Ierland. Volgende ochtend zijn we vroeg vertrokken om een vervolg te maken aan de roadtrip. De trip ging die dag voorspoedig, mocht ook wel na alle tegenslagen vooraf. Tot op het moment dat de tempratuurmeter omhoog sloeg. Na het openen van de motorkap bleek er een toevoerslang van de radiator afgescheurd te zijn. Daar sta je dan met je goede gedrag midden in de Outback, hoort erbij zeggen ze :S . Gelukkig konden we al gauw iemand aanhouden, het was een Australische man die ons wilde helpen. Hij stelde voor om naar het volgende stadje te rijden (ruim 50 km) om een slang te kopen en dan weer terug te komen. Wij besloten om van de gelegenheid gebruikt te maken en hebben vervolgens heerlijk een gebakken eitje gegeten boven op een rotsachtige heuvel. Na een uurtje kwam de man weer terug, wel mooi om te zien hoe behulpzaam ze hier zijn. Hij vertrok richting het plaatsje zonder een telefoonnummer van hem, geld of wat dan ook en gewoon op vertrouwen. Nahet aansluiten van de slang konden we onze reis weer voortzetten.

Na een korte stop om wat eten te nuttigen, besloten we om s'avonds nog een stuk te gaan rijden om wat tijd goed te maken. De reis was wel spannend want ze raden het eigenlijk af om in het donker te rijden ivm overstekend wild. De reis verliep goed, tot 1 kilometer voor het dorpje Camooweal. We hoorden een harde ' KLAP' en we zagen onze linkerachterwiel voor de bus langs schieten, dat is meestal niet echt goed??We hebben de bus snel langs de weg geparkeerd en toen bleek het achterwiel eraf gevlogen te zijn. Daar sta je dan weer in het donker in de Outback,, Pffff toen waren er wel veel Worries ! Eerst zijn we opzoek gegaan naar de autoband, maar die konden we niet vinden in het donker. Gelukkig kwam er naruim eenhalf uurtje een auto aangereden,die wekonden aanhouden. Hij vertelde dat het dorpje op 1 kilometer lag en dat er wel een camping was. Hij heeft ons erna toegebracht en daar konden we nog terecht voor een overnachting. In de plaatselijk pub werd nog de lokale automonteur gebeld, maar die was niet meer thuis. We konden de volgende ochtend opnieuw informeren naar de monteur. Die ochtend zijn er twee opzoek gegaan naar de autoband en iemand is opzoek gegaan naar de automonteur. De monteur zou pas aan de eind van de middag terug zijn in het dorp. Dus we moesten maar een dag verblijven in het kleine cowboy plaatsje. Het enige wat we nodig waren waren vijf nieuwe bouten en moeren om het reservewiel te plaatsen. We zijn naar de pub gegaan om te vragen waar we deze konden krijgen. De behulpzame medewerker belde vervolgens de hele regio af opzoek naar materiaal. Allemaal hadden ze niets op voorraad en het zal besteld moeten worden en dan zal het drie tot vier dagen duren . Gelukkig kwam er nog een handige doe-het-zelf-er die nog wat bouten in een oude doos had liggen. Hiermee konden we het reservewiel tijdelijk eraan zetten en de auto naar het dorp toe rijden. Daniel en ik gingen midden op de dag naar de auto om de reserveband te plaatsen. Daar zit je dan langs de Highway , met een slechte krik , met 35-40 graden, wat een werk. Nabloed, zweet en tranen is het ons uiteindelijk gelukt om het wiel te plaatsen en de auto naar het plaatsje toe rijden. Inmiddels was de monteur ook weer terug in het dorp en gelukkig had hij de juiste bouten/moeren op voorraad. Daniel en ik konden opnieuw de band plaatsen nu methet juiste materiaal. Daniel en ik ambiëren langzamerhand een baan als pittstop-medewerker bij de Formule 1, zo handig worden we er al in, haha. Gelukkig we konden weer verder met onze roadtrip.

Volgende ochtend zijn we vroeg vertrokken om richting Darwin te gaan. We stopte s' morgens nog om een ontbijtje te eten op het dak van de bus en zonsopgang te bekijken. Dit zijn de momenten waarvoor je het doet. Tussendoor zijn we nog gestopt in Daly Water waar de oudste pub van Australië gevestigd is.

Maar vlak voor Katherine (geboorteplaats van Evans) gaf de motor opnieuw problemen (er zal ook geen dag zijn zonder problemen). Nu was het wel een groter probleem, de radiator had het begeven. We moesten de radiator vervangen. Na een hoop geld lichter te zijn en met een nieuwe radiotor in de auto konden we dan eindelijk naar Darwin rijden. Aangekomen in de bewoonde wereld raakte de motor opnieuw aan de kook.. pffff,, wat nu weer, nu blijkt er problemen te zijn met de ventilator ofzo(erg duur om te vervangen) We besloten maar om de auto te gaan verkopen in Darwin. We hebben nu een advertentie geplaatst en hopen dat het snel wordt verkocht.

Het is niet alleen maar kommer en kwel, we zijn ook nog 3 dagen naar het Lichtfield National Park geweest. De was echt fantastisch !! Het is een groot regenwoudpark met veel watervallen en beekjes. We hebben heerlijk gezwommen in meertje met kristal helder water en gesprongen van watervallen van circa 12 meter hoog. Ook hebben we boven op de waterval gegeten en biertje gedronken en de zonsondergang bekeken. Je kon over de hele vallei kijken, echt een topmoment!!! De laatste nacht hebben we geslapen in onze eigen paradijsje. We moesten met de tenten op onze rug een wandeling maken van 1,5 km om bij onze kampeerplek te komen. Hier hadden we een bankje, ruimte om kampvuur te maken, eigen beekje en een grote rots. S' morgens werd je wakker middenin het regenwoud en ging je zwemmen in het beekje en vervolgens hebben we een vuur gemaakt om daar onze eigen brood te bakken (net zoals bij de Spelweek ) This is life!

Nu wachten we op een koper voor onze auto, daarna gaan we een uitstapje maken richting Bali om ook deze cultuur mee te pakken.

No Worries

Stijn

No Worries

Hier weer een reisbericht vanuit ' Down Under' . Het vorige reisbericht eindigde met dat we een afspraak hebben voor een campervan. We hadden een afspraak voor een campervan bij een oude australische man, genaamd Pete (daniel heeft hier enkele dagen in huis geslapen), hij doet voor de hobby autos/vans opknappen. Hij had er nog een mooie campervan staat voor ons. Alleen bleek maandag dat er nog heel wat moest gebeuren, terwijl hij had gezegd dat het klaar was. We moesten nog enkele dagen wachten.

Ik besloot maar om een dagtrip te gaan doen met de meiden Marloes (reisgenootje) en Kim (meisje uit holten die we ontmoet hebben)nar het Kuranda Park. We zijn met de lokale bus richting het regenwoudpark gereden. Bij aankomst zijn we meteen naar de dierentuin om koala's en kangaroos te spotten. We hebben een hele fotosessie gemaakt met de kangaroo's, maar ook echt een sessie want dan vonden de meiden dat het; haar niet goed zat, verkeerde houding, geen mooie achtergrond, geen mooi lach, tas staat erbij op, etc. Het was wel erg gezellig en mooie foto's geworden. Verder hebben we een mooie wandeling gemaakt door het regenwoud naar de Gordon Falls (grote waterval). Om de tijd te verdrijven gingen we liedjes zingen onderweg, erg grappig/gezellig.

In australie kennen ze sterk een ' No-worries' mentaliteit (maak je geen zorgen), dit betekend vandaag niet, dan komt het morgen wel, want Pete had gezegd dat de campervan ready to go was. Uiteindelijk bleek dit weer niet zo te zijn en moesten we weer enkele dagen wachten. Ik maakte langzamerhand wel-worries door al dat wachten, want we wilden een campervan en opweg naar daniel. De meiden besloten daarom om drie dagen naar Magnetic Island te gaan. Ik besloot om in Cairns te blijven, vanwege financieel oogpunt en had er niet zoveel behoefte aan om zoveel te gaan reizen voor die paar dagen.

In het hostel ontmoette ik twee Nederlandse jongens uit Zeeland. Er gezellig gekletst die avond onder het genoot van een lekker wijntje (bier is hier niet te betalen, 6 flesjes voor ca. 13 eur). De volgende dag ging een van de twee jongens een duikcursus doen en ging drie dagen de oceaan op . Ik stelde voor om met de andere jongen samen een scooter te gaan huren en de omgeving te gaan verkennen. Hij stemde ermee in en de volgende dag hebben we twee kanarie-gele scooters gehuurd en zijn we de bergen in gereden. Het was eenerg mooie route om te rijden, we kwamen uiteindelijk bij een groot drinkwater reservoir aan, erg indrukwekkend uitzicht was het. Vervolgens zijn we door gereden naar een bergriviertje met watervallen, waar we heerlijk hebben gezwommen.

De dag erna hebben we heerlijk met z'n tweeen aan de Lagoon gelegen om te proberen om een bruin kleurtje te krijgen (is rood geworden haha). S'avonds hebben we nog heerlijk gekookt op een openbare bbq aan de lagoon met nog twee andere nederlandse meiden, this is real life !!

Een smetje op de avond was dat, Stijn zijn camera is kwijtgeraakt die avond in het park:S, had ik wel gedacht, zal mijn moeder zeggen !! het was dus ook zo en natuurlijk heeft hij de foto's ook niet opgeslagen op een geheugenkaart of iets degelijks. Dus al mijn foto's tot nu toe zijn weg. Maar hier zouden ze zeggen ' No-worries' !! haha. Na een goed gesprek met het thuisfront heb ik maar de no-worries mentaliteit aangenomen en uiteindelijk een nieuwe camera gekocht ( met aparte geheugenstick).

Weer kregen we een telefoontje van Pete dat de auto helemaal klaar was maar de er een klein dingen ontbrak aan de motor, maar dat was zo klaar zei hij, niet dus ! (No worries). Waarop ik besloot om een fiets te huren en ben naar hem toegefietst. De auto was inderdaad goed maar moest naar de garage toe en vervolgens konden we de auto registeren en dan vertrekken, goed nieuws alleen bleek dat het vrijdag was en de auto pas maandag naar de garage kon, pfff weer wachten. In dat weekend kwam ik in een bar in contact met een Australische football-team uit Adelaide, dat een weekendje weg was. Het was erg gezellig met hen en leerde veel australische woorden en begrippen. Ik kreeg veel gratis drank aangeboden en ben gezellig met de jongens de kroeg in gegaan. Het waren echt een stelletje gekken in de kroeg. Gewoon lekker mee gedaan en No-Worries.

Maandag dan eindelijk de auto opgehaald en laten registeren bij het gemeentekantoor (2,5 uur moeten wachten, ook hier kennen ze een goede bureaucratie!). Rond de klok van 15.00 uur konden we dan eindelijk vertrekken richting Ayr, JIPPIE. We besloten om halverwege te stoppen in Mission Beach. Bij aankomst in Mission beach werden we op geattendeerd dat de auto olie lekte, het was niet een beetje olie, hij gooide er liters uit. Het hele motorblok zat onder de olie. Dit keer kende Stijn geen no-worries, maar maakte ik me erg veel zorgen. We besloten om te proberen om naar daniel te rijden en daar naar de garage te gaan. Het is uiteindelijk gelukt met 8 l motorolie bijgevuld te hebben. Bij de garage melden ze ons dat we een goede miskoop hebben gedaan dat er veel gebreken waren. De verhalen die je vaak hoort over miskopen van auto's maken we dus nu zelf mee. De monteurs konden ons niet helpen met het checken van de motor, maar hebben ons wel het stoppen van het olie verholpen. We besloten om naar Whitsundays te rijden om daar de auto te laten controleren. Onderweg er naar toe brak ook nog een ruitenwisser af, konden we er nog wel bij hebben. Bij aankomst in het plaatsje kregen we ook nog een lekke band.Had me wel een andere start voorgesteld, maar No-worries. De auto staat momentueel bij de garage en voor een paar honderd dollar wordt de auto hersteld en kunnen we de roadtrip echt beginnen. Dan kan het avontuur echt beginen en gaan we opweg naar het binnenland. Voorlopig is dit even een laatste berichtje want de komende week zal ik geen internet hebben, maar er zal er spoedig weer een worden toegevoegd.

No worries

Stijn

Cairns

Reisverslag 2 : Cairns

Allereerst nog bedankt voor jullie leuke reacties, ik waardeer het erg! Na een week Sydney stond er een vlucht gepland naar Cairns.

S'morgen heb ik helaas uitmoeten checken in het geweldige hostel (zie reisverhaal 1) . De bagage kon ik daar achter laten tegen een betaling van $8,- voor 12 uur. Maar gelukkig kwam ik onderweg naar de bagageruimte een meisje tegen die de card had van de gratis bagageruimte (alleen voor aankomst), ik had haar even vriendelijk gevraagd of mijn tas er ook in kon en dat mocht! Yes, weer geld uit gespaard, ik word nog een echte backpacker!!

De laatste dag in Sydney heb ik nog een tochtje gemaakt met de Ferry richting Manly Beach, met de terug weg een mooi uitzicht van de skyline van Sydney ! S'avonds heb ik nog wat gegeten in een klein chinees restaurantje, erg lekker en goedkoop. Mijn eetlust was behoorlijk groot en had nog een vlucht van bijna 3 uur voor de boeg, dus besloot ik om nog maar een portie te bestellen. Het kleine Chinese vrouwtje keek me verbaasd aan en vroeg 'Another one??' waarop ik antwoordde: Yes, i'am big person, big eater' . Het vrouwtje begon hard te lachen en ook de overige personeelsleden begonnen te lachen. Ik kreeg zelfs een gratis drankje aangeboden.

Om 20.30 uur vertrok mijn vliegtui met een kleine vertraging richting Cairns. Tijdens de lading kreeg ik meteen goed nieuws te horen, de lokale temperatuur was 27 C graden. Eindelijk !!! Vanuit het vliegtuig moesten we door een lange rechte gang lopen richting de bagagebanden. In de gang stond een leger aan douanepersoneel en ook enkele broertjes van Rex waren aanwezig. Alle passagiers werden bekeken en besnuiveld ook ik was aan de beurt. De hond bleef wel erg lang aan mij sneuvelen waardoor ik mijn wel een beetje ongemakkelijk voelde, helemaal naar het zien van de serie ' boarder security'. Maar gelukkig riep een van de mannen met een enthousiaste toon 'It's okay mate, join your stay' .

Trouwens ik moet nog wel erg wennen aan de spontane en enthousiaste benadering van de lokale bevolking in Australie, zoals bij de balie voor een ticket van het vliegveld naar mijn hostel. De man achter de balie begroette mij meteen met de vraag 'How are you doing mate ? ' waarop ik verbaasd reageerde 'Good, thank you'. Waarop de baliemedewerker weer vroeg: 'We are you going man ! ik zei moet naar het YHA Central. De man achter de balie begon helemaal enthousiast te reageren 'Great mate, it's a awesome hostel, blabla' en eindigde met 'you want a ticket? 'hahah zo gaat het hier eenmaal!

De eerste dag in Cairns heb ik de stad verkend . Cairns is niet de stad die je voor ogen hebt, geen drukke straten, hoge flats, veel verkeer en drukte. In tegenstelling Cairns is een stad met brede wegen met palmbomen er langs, veel tropische bomen/planten, geverfde huizen en veel promenades. Het heeft wel wat weg van Miami Beach.

In de middag heb ik nog een heerlijk verkoelde dag genoeg in het zwembad bij het hostel. In het zwembad kwam ik aan de praat met een meisje, we hadden een heel gesprek over van alles in het engels. Naar een kwartier vroeg ik waar ze vandaan kwam en ze zei 'the Netherlands and you? ' waarop ik hard begon te lachen. Ze heette Kim en kwam uit Holten. We hebben het gesprek maar in het nederlands voort gezet. Aan de eind van de middag kwam ook Marloes (buurmeisje van Daniel, die ook met ons meereist) aan in het hostel. Met Marloes verblijf ik in Cairns tot dat we een auto/campervan hebben en gaan dan daniel (vriend van mij) oppikken. Die avond zijn we gezellig met zijn drieën wat wezen eten aan de boulevard. In het restaurant deed ik weer een nieuwe ervaring op. Je kunt lekker aan een tafeltje gaan zitten op het terras (net zoals bij Tante Pos). Alleen moet je hier na binnen om het eten te bestellen en dan krijgt jje een pieper mee. Zodra het eten klaar is gaat de pieper af en moet je zelf het eten ophalen bij de keuken (moest ik alsnog aan het werk). Misschien is het systeem wel een goed idee voor Tante Pos, want dan hoeven de obers niet zo hard meer te lopen en hoeft Roelant (chefkok) zich niet zo druk meer te maken dat het eten wel op tijd wordt opgediend. Dus ik zal zeggen Jan en Roelant ga gauw naar de Intertoys en koop daar een zak vol met piepers, haha.

De volgende dag hebben we met z'drieeen de stad bekekenenn alle touristenbureau's af gestruimd om informatie in te winnen voor het snorkelen (dames wouden dat doen) en voor een PADI-duikcursus (voor mij). Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat Pro Dive, de beste duikschool van de stad was, maar ook de duurste. De mensen van de bureau waarschuwde mij voor de lowbudget duikscholen. Bij deze cursussen krijg je de minimale inspanning om aan de PADI-eisen te voldoen en er weinig tijd is voor het bezichtigen van het Great barrier Reef. Ik besloot om dus voor de beste te gaan, want wou graag een goede cursus en veel zien. De cursus was een 5 daagse cursus. De eerste 2 dagen moest ik terug in de schoolbanken, ik dacht dat ik er klaar mee was ! De lessen waren wel makkelijk te volgen, het bestond voornamelijk uit dvd kijken en koffie drinken. In de middag ging we het zwembad in om oefening doen. Enige nadeel was wel dat de lessen in het engels waren en van de 12 deelnemers er maar nog 1 jongen uit een niet engelstalig land kwam (zweden). Het volgen van de lessen ging mij opvallend goed af, misschien ga ik de taal nog wel leuk vinden. De laatste 3 dagen gingen we de zee op, om het certificaat te behalen ( 4 duiken , waarna we nog 5 duiken konden maken voor de fun. Het was een gezellig groep mensen op de boot, ze waren allemaal afkomstig uit verschillende landen zoals: zweden, Australie, UK en mijn duikbuddy was een Canadese jongen.

Ik ben de eerste dag ook achter gekomen dat ik wel aardig gevoelig ben om zeeziek te worden. Na de eerste maaltijd heb ik alles er alweer uitgegooid in de toilet. Gelukkig kon je ook pillen krijgen tegen zeeziekte. Na vier fantastische duiken ben ik nu officieel PADI-' Open Water Diver'. Joepie!!! . Na de uitreiking kregen we de mogelijkheid aangeboden om nog een vervolgcursus te volgen Adverture Diver'. Hierbij mag je tot 30 meter diep duiken, bij Open Water Diver tot 18 meter. Ik heb deze kans aangegrepen want de prijs was erg laag omdat we al aan boord waren. De cursus bestond uit drie duiken: nachtduik, diepteduik (30m) en onderwaterfotografie.

De nachtduik leek me best eng, dat zwarte water, maar mijn tante (Marga) had mijn al gezegd dat nachtduiken erg mooi zijn, nou kan ik dat bevestigen. Het is echt super mooi in de nacht. Heb zelfs haaien gezien en schildpaden. Bij de laatste duik heb 'I find Nemo'. Ik ben erg blij met mijn twee certificaten, het was een super ervaring, leuke groep en benaming.

Die avond hebben we de trip afgesloten met een groot deel van de groep in de kroegen van Cairns, we kregen veel kortingen, het was erg gezellig. We zijn ook nog naar de bekende kroeg 'Woolshed' geweest. Ik had al verhalen gehoord van Jelmer Bangma en Bert hoekman. De verhalen zijn waar, wat een kroeg is dat.

De kroeg bestaat uit donkere houten banken (apres-ski achtige uitstraling) het stinkt er naar drank en heel veel gekke austalische mannen en veel opgewonden vrouwen. Het was zelfs zo gek dat tijdens een beachgirl contest de vrouwen topless liepen te dansen op het podium. Wat we een backpacker nog meer hahaha. De volgende dag had ik wel een kater, maar een middag liggen aan de lagoon (zwembad bij zee) doet wonderen. We zijn nu op zoek naar een campervan (wil nog niet echt lukken) we hebben maandag een afspraak en hopen dat we dan opweg kunnen om daniel op te pikken en de reis te vervolgen naar Ayers Rocks.

Awesome !

Stijn

Sydney " Grote verschillen"

Hierbij mijn eerste reisverhaal vanuit het grote Australie. De titel van het eerste reisverhaal heet 'grote verschillen ' omdat ik tijdens mijn eerste reisweek, veel grote verschillen heb opgemerkt.

Allereerst nog bedankt voor het erg mooie afscheidsfeest, veel leuke kaartjes ontvangen met leuke persoonlijke teksten erop. Ik vond het een geslaagd dag er waren veel familie, kennis, vrienden en collega's. De collega's van Tante Pos nog bedankt voor het opdrinken van het bier, want ze dachten vast en zeker we laten die Stijn maar niet met het bier zitten, haha! Helaas hebben ze een bierflesje over het hoofd gezien want die was voorzien van een betaald-sticker.

Dinsdag was de grote dag van het vertrek. Rond de klok van 8.oo uur vertrok ik methet gehele gezinin de auto opweg naar Schiphol, uitgezwaaid door drie vrienden en de buurman. Het was een autoreis opweg naar een nieuw avontuur.Na ingechekt te hebben kwam het moment van afscheid nemen van de familie, wat altijd lastig is. Ik ging naar de douane toe met een traan van verdriet , maar kwam er uit met een traan van blijschap dat het avontuur werkelijkheid wordt. Vanaf Schiphol vloog ik met China Airlines richting Taipei met een tussenstop in Bangkok. In het vliegtuig zat ik naast twee Nederlanders (een jongen en meisje) het was erg gezellig aan boord. De 10,5 uur durende vlucht naar Bangkok was een hele trip. In Bangkok moesten we 3u wachten voordat we konden doorvliegen naar Taipei. Samen met het meisje dat naast me zat in het vliegtuig heb ik een bankje opgezocht om even uit te rusten. De tijd vloog voorbij. We moesten nou nog 4 uur vliegen voordat we in Taipei waren, deze vlucht heb bijna in zijn geheel geslapen, heerlijk. Aangekomen in Taipei had ik de jongen naast mij bereid gevonden om mee te gaan, omde stad te bekijken (we hadden een stop van 11 uur). We hebben een kaart gekocht om de hele dag met de trein/metro te reizen. In een vogelvlucht hebben we de stad bekeken en zelfs de een na hoogste toren (508 meter) van de wereld beklommen. De laatste vlucht van Taipei naar Sydney deed nog 9 uur, gelukkig was het minder druk in het vliegtuig en kon ik op een plek zitten bij de toiletten met extra beenruimte, dat was erg aangenaam.

Eenmaal aangekomen in Sydney werd meteen het eerste verschil al gemaakt. Zowerd ik weggebracht in grauw koud weer en kom ik aan in een zon overgoten Sydney, bij aankomst maar meteen de korte broek aangetrokken. De eerste twee nachten verbleef ik in het YHA Sydney Central Hostel. Een erg net en school hostel met aardige en vriendelijke mensen. Ik heb meteen maar een multipass gekochten om een 7 dagen onbeperkt te reizen door de stad met metro/trein of tram. De eerste twee dagen heb ik het Opera House, Harbour Bridge, Luna Park, Darling Harbour en de Botanic Garden ( groot park midden in Sydney) bezocht. Erg indrukwekkend allemaal.

Zaterdag kreeg ik het slechte nieuws dat ik niet langer kon blijven in dit hostel, omdat alle kamers bezet waren. Helaas moest ik op zoek naar een ander hostel. Veel hostels hadden geen plek meer. Gelukkig had het Westend Hostel nog wel een plek. Daar heb ik maar voor de laatste drie nachten geboekt. Aangekomen in het Hostel kwam ik er achter waarom er zo'n verschil zit in de prijs van een kamer. Zo was het eerste hostel erg prima, daarin tegen was die hostel alles behalve goed. Het was een oud en smerig pand, met kleine slaapkamer met geen daglicht en matrassen waarbij je de veren in je rug voelt. Ook de mensen waren totaal verschillend vergeleken met het eerste hostel. Het publiek bestond voornamelijk uit hippies voorzien van veel piercings en die de hele dag aan het blowen waren en veelal Engelsen het type Millwall-fans met plakplaatjes. De meeste verbleven hier al lange tijd en het was lastig om er tussen te komen, het was niet mijn hostel. Om het contrast nog maar even goed weer te geven. Zo had ik in het eerste hostel nog last van het gesnurk van een oude chinees en werd ik in het andere hostel wakker van het meisje naast mij die een jongen mee naar bed nam en volgens mij niet het besef had dat er nog vijf andere kamergenoten waren, erg vreemd zou wel bij de backpackers-cultuur horen .

Buiten het hostel ben ik erg onder de indruk van Sydney alles is echt goed geregeld. Het openbaar vervoer is erg goed. De mensen uit Amsterdam van de Noord -Zuid lijn kunnen hier nog wat leren hoe het ook kan. Ook de mensen zijn er erg gemoedelijk en vriendelijk. Verder zijn er veel duidelijke informatieborden mbt wandelroutes of bij parken.

Zo heb ik zondag een mooie kustwandeling gemaakt van Coogee Beach naar Bondi Beach. Ik ben met de bus naar het plaatsje Coogee gegaan en vandaar langs de kust/cliffs gelopen in de richting van Bondi beach. Ik had even weer het strand6daagse gevoel weer. Mijn groen-gele rainjack aan, lekker ruig weer en gaan met die banaan! Het was een erg mooie route (ca. 6 km). Eenmaal aangekomen in het wel bekende Bondi Beach heb ik cafe opgezocht om daar een lekker biertje te nuttigen. Tot mijn verbazing zag ik dat ze ook in Australie Paulaner bier hebben, genieten dus!!

S'avond ben ik nog naar een Pub geweest om voetbal te kijken en daar ben ik lange tijd in gesprek geweest met twee Deense jongens. Daarna weer op tijd naar bed want de volgende dag vroeg stond er een trip gepland naar het natuurpark Blue Montains.

S' morgens om 7 uur stapte ik op de trein voor een 2-uur durende reis naar Katoomba. Bij aankomst in het dorpje was het erg mistig, het deed een beetje spookachtig aan. Eerst heb ik maar een koffie gedronken in een klein Australisch e koffiehuisje om daar te bekijken wat ik ging doen. Ik zat nog te twijfelen wat ik zou gaan doen , zelf een route lopen of met een tourbus voor $35,- . Na een heerlijk bakje koffie besloot ik om zelf maar te lopen naar het infocenter, heb daar een wandelroutekaart gekocht en ben begonnen met lopen. Ik ben begon de wandeling over de Gaint Stairway ( 900 tellende trap langs de rotsen naar beneden) het was een indrukwekkend tocht vooral door de mist die er hing en vanwege ik een van de enige was daar. Naar mate de dag vorderde klaarde de lucht gelukkig nog op . Tijdens de 10 kilometer lange wandeling bleef ik maar foto's maken zo indrukwekkend was het allemaal. Ook heb ik tijdens de wandeling de zelfontspanning- functie op mijn camera uitgevonden, haha. Nog even een voorbeeld van het gastvrij de mensen hier zijn. Ik moest aan de einde van de wandelroute nog 1,5 km lopen richting het station en had nog maar 25 min om de trein te halen anders moest ik ruim een uur wachten. Onderweg vroeg ik de weg aan een vrouw van middelbare leeftijd naar het station, waarop ze zei ' Come, I bring you to the station'Dat is toch mooi !

Vandaag heb ik uitgecheckt uit mijn hostel, het was niet heel erg om dit hostel te verlaten. Vandaag neem ik het vliegtuig richting Cairns, Klaar voor meer avonturen .

Groet,

Stijn